ترانه هایش را نگاه داشته بود جای زیادی را هم اشغال نمیکرد.                                                   جلد صفحه هایش را دوست می داشت                                                                         نور خورشید رنگ یکی را برده بود                                                                                                                                  روی دیگری جای دایره دایره های ته  گلدان مانده بود                                                                                                                              دیگری را هم در هجوم وسواس نظم چسب زده بود                                                                 همان که رد رنگ امیزی دخترش هنوز روی ان باقی بود.                                                            ترانه ها به انتظار مانده بودند تا زن وقت بیوگی اش                                                                                                                               تصادفا  انها را یافت و مکثی کرد                                                                                                                                       به یاد اورد که هر نغمه ی صریح و رام                                

پروفسور محمود حسابي

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: اما من درخت نیستم.تو نمیتوانی روی شانه ی من اشیانه بسازی. پرنده گفت: من فرق درخت ها وادم هارا خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و انسان هارا اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این بزرگ ترین اشتباه ممکن بود.                                                                                                                                پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟  انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.     پرنده گفت: نمی دانی توی اسمان چقدر جای تو خالی است. انسان دیگر نخندید انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد اورد چیزی که نمی دانست چیست شاید یک ابی دور  یک اوج دوست داشتنی .       پرنده گفت: غیر از تو پرنده های دیگری را هم میشناسم که پر زدن از یادشان رفته است درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموشش می شود.                                      پرنده این را گفت وپر زد.انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک ابی بزرگ افتاد و به یاد اورد روزی نام این ابی بزرگ بالای سرش اسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد                   انوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: یادت می اید تو را با دو بال و دو پا افریده بودم؟ زمین واسمان هر دو برای تو بود اما تو اسمان را ندیدی راستی عزیزم بال هایت را کجا گذاشتی؟ 

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد انگاه سر در اغوش خدا گذاشت و گریست!!